Καλοκαίρι 1643, ένα ναυάγιο στις θάλασσες του Νότου, ένα πλοίο που
αποδεικνύεται έρημο - και στοιχειωμένο; Όχι, αρκεί η μοναξιά των
ναυαγών, η ρευστότητα του νερού, του αγνώστου και του παράδοξου.
Ναυαγός είναι ο Ρομπέρτο, εν τω μέσω θαλάσσης, θεατής θαυμασίων·
ανοιχτοί ουρανοί, αστέρες, ανοίκεια ύδατα, πουλιά, ανίδωτα φυτά και
δίχως όνομα κοράλλια αφθονούν στο σύμπαν που ανακαλύπτει. Φαίνεται ότι,
εκτός από ναυαγός, ο νεαρός Ρομπέρτο πρέπει να γίνει και περιηγητής.
Εγκαθίσταται, λοιπόν, στην εξορία του κι έτσι αρχίζει η -μάταιη;-
συγγραφή ερωτικών επιστολών, ο τρόπος που έχει ο νεαρός να διηγηθεί, σε
όποιον ακούει, την ιστορία του. Στα γράμματά του θάλλει ο 17ος αιώνας, ο
καιρός της επιστήμης, ο λόγος της κρατικής εξουσίας, ο Τριακονταετής
Πόλεμος, οι συνωμοσίες, οι μάχες, οι πολιορκίες, ο δόλος, οι ίντριγκες
των καρδιναλίων, η απώλεια ενός σύμπαντος που είχε τη Γη για μοναδικό
επίκεντρο. Ο ξεριζωμός είναι σε τόπο, σε χρόνο, σε σημεία αναφοράς, σε
συνθήκη υπαρξιακή. Τέτοιος χρειάζεται να είναι και ο νόστος, ο γυρισμός,
η περιήγηση. Και η αφήγηση.
Το νησί που ο Ρομπέρτο ποθεί είναι χθες. Και αυτός, γράφοντας, ζητά να το φτάσει.
